Bazen öyle ihmalkar olabiliyorum ki, farkına vardığımda dehşete kapılıyorum. Arkadaşlarımı ihmal ediyorum, ailemi ihmal ediyorum, kendimi ihmal ediyorum, hayatı ihmal ediyorum. Ama tüm bu ihmalkarlığıma karşın onlar yine de bana hoşgörü gösteriyorlar. Ne garip.
Ama ya bir gün hoşgörmezlerse?
Ben kendimi hoşgörmek zorundayım, affedilmez hatalar yapmadığım sürece illaki hoşgöreceğim. Peki arkadaşlarım, ailem hoşgörmek zorunda mı? Hiç değiller. Ve hayat...Hayat hoşgörür mü ihmalimi? Hayat ihmale gelir mi hiç? Ne dedik yılın ilk günü "ard ard sıralıyoruz yılları". Zamanı tersine döndürmek olanaksız. Kayıp gider avucundan şanslar.
Evet hayat ihmale gelmez, evet şanslar kayıp gider avuçlarımızdan. Arkadaşlar, aile de ihmale gelmez gidiverirler birgün ardlarına bile bakmadan.
İhmalimi hoşgören herkese, herşeye teşekkürler. İhmalkar bana ise teessüfler...
1 yorum:
Hadi gel yazlagelenim oynayalım:)) önce kendimize yeni bir gökkuşağı bulmamız lazım koşmayı unutmadık inşallah, ilk başlarda ayaklarımız biraz dolaşabilir mi:)) ama eminim hemen hatırlarız:))) küçük yaramaz kardeşindin melek teyzesi hayatta olmayabilir ama benim annemde yoğurtlu çorbayı çok güzel yapar adı melek değil, ela nur ama gözleri ela kendisi de melek gibidir:))) dönüşte çorbamızı da götürdük mü oyunumuz tamamlanmış olur:)))
Eh yazımı teoman&bülent ortaçgil ikilisinden" yüzünü dökme küçük kız ,bırak üzülmeyi" diyerek sonlandırırsam yazımı da tamamlanmış olurum değil mi:)) muuckk:)))
Yorum Gönder